تقديم به تو كه تنهايم گذاشتي .شايد هم من تنهايت گذاشتم . اما به هر حال رفتنت يادم داد كه انسان همواره تنهاست .

روحت شاد

مادر بزرگ كه پرده ها  ي توري  پستو رو مي شست و مينداخت رو بند ،فصل عروس شدن من بود

 پرده ي  توري رو مينداختم رو دوشم و رو سنگاي رنگي ،با كفشاي تيك تيكي خاله ايرا ن قدم مي زدم.دنباله ي پرده  رو زمين كشيده مي شد ،تو خيالم پرده ي توري پستو قشنگترين پيرن عروس دنيا  بود و من ،خوشگلترين عروس دنيا . .چه حس قشنگي بود . برگاي كوكبو  مي چسبوندم به ناخنام . شمعدونيا رو بهم مي سابيدم تا قرمزيشون در بياد و مي زدم به لبام .ننه از پنشت پنجره داد مي زد :نميري دختر ،اون پرده رو تازه شسته بودم،كفشاي ايرانو چرا پوشيدي؟الا ن كمر كفشا ميشكنه .... اما من بي خيال دستاي پير ننه كه دو ساعت تموم پرده رو  چنگ زده بود تا سفيد سفيد بشه ، بي خيال خاله كه هر آن ممكن بود بياد و به خاطر اينكه كفشاي نوشو پوشيدم دعوام كنه ، فقط عروس مي شدم . عروس شدن تو يه بعد از ظهر آروم و مطبوع  تابستون كيف داشت .عروس شدن تو يه بعد از ظهر ساكت كه همه ي همسايه ها ،همه ي آدما و انگار همه ي دنيا خواب بودن ،مي چسبيد. اونم با پرده هاي توري پستو .ناخناي گل كوكبي.لباي قرمز شمعدوني و كفشاي تيك تيكي خاله كه چند شماره بزرگتر از پاهام بود .سكوت سبز بعد از ظهراي حياط خونه ي مادر بزرگ  . اونم تو يه بعد از ظهر آروم  فقط صداي تكون خوردن برگا بود و وز وز يه مگس كه از سماجت صداش خوشم مي اومد .

سالها گذشت . من عروس شدم . اما اين بار نه با پرده ي توري پستوي مادر بزرگ . مادر بزرگ  ديگه بين ما نبود . من با پيرن عروس راس راسكي عروس شدم . تو تو گوشم گفتي چه خوشگل شدي . من همش بيست سالم بود و گونه هام از شرم قرمز شد . قرمز تر از گلاي شمعدوني حياط خونه ي مادر بزرگ . مادر بزرگ كه مرد دايي ها و پدر بزرگ خونشو فروختن . حالا به جاي اون همه درخت و گل كوكب و شمعدوني فقط آپارتمان روييده بود .

من عروس شدم اما نه تو يه بعد از ظهر دنج تابستون . بها ر بود كه عرو س شدم . تو همه ي اون سالها ، هر وقت مادر بزرگ كاري بهم مي سپرد و خوب انجامش مي دادم مي گفت ،ايشالا عروسيت. خدا مي دونه تو عروسيت چه ها كه نمي كنم . ولي من عروس شدم و مادر بزرگ نبود كه كاري بكنه . حتا نبود كه ببينه اين دفعه راس راسكي عروس شدم . تازه دامادم دارم . چون تو تموم عروس شدناي بچگيام بهم مي خنديد و مي گفت :پس دوماد كو؟ !

ده سال گذشت

از اون روزي كه من راس راسكي عروس شدم

بيست و پنج  سال گذشت

از روزايي كه الكي عروس مي شدم و مادر بزرگ بهم مي خنديد

تو رفته بودي كه برگردي . تو داشتي به ديدن من مي اومدي . به خونمون ،داشتي مي اومدي كه الكي عروس شدناي دختر كوچولومونو ببيني كه

نيومدي.

اتفاق افتاد

تو افتادي

و من تكه تكه شدم

هر روز دارم هزار بار مرور مي كنم افتادنتو . كنا ر جاده . نصفه شب . دارم از شيشه پرت شدنتو مرور مي كنم . گفتن سرت خورده زمين . گفتن در جا ...گفتن ... گفتن ... خيلي چيزا گفتن . من اما ديگه هيچي نشنيدم . جمله اي كه شنيده بودم براي يك عمر نشنيدن كافي بود .مگه ممكن بود؟ تو داشتي ميومدي خونه . من پشت تلفن بهت گفتم زود بيا رضا . دلم گرفته . تو داشتي ميومدي خونه . مي دونستي منتظرتم . ميدونستي تا صبح بيدارم . از اون زنه متنفرم . الان بيست روزه نيومدي . بيست روزه رفتي . از ساعت يك اون شب كه زنگ زدم و اون زنه گفت دستگاه مشترك مورد نظر خاموش مي باشد ،هزار بار شماره تو گرفتم اما هنوزم همونو ميگه . حتا وقتي داشتن برات نماز مي خوندن هم شماره تو گرفتم .گفت دستگاه مشترك مورد نظر خاموش مي باشد . وقتي خاكت كردنم گرفتم . شب هفتتم گرفتم . هنوز دارم شماره تو مي گيرم و منتظر يه معجزم. كه تو گوشي رو برداري و بگي بيدار شو رويا .همه چيز يه خواب بود .ديشب خوا ب مادر بزرگو  ديدم . داشت تو باغچه گل مي كاشت . گفت آقا دومادتو ديدم ننه . مرد خوبيه .

دلم گرفته . دلم برات تنگ شده . كاش بودي .يا كاش منم نبودم .